Zondag 1 maart was het zover! De tweede dienst van de kinderkerk Vathorst.
Het was weer een groot feest.
Om 14.30 uur druppelen de eerste kinderen binnen. Ze worden enthousiast welkom geheten door het kids-team en mogen daarna een plekje zoeken voor in de zaal. Ondertussen klinkt er al gezellige muziek van de band en wordt de zaal steeds voller. Op het podium staat een tent van heel lang geleden. Waar zou die nou voor zijn……?
Om 15.00 uur komen onder een daverend applaus de kinderen van het koor ‘Kidspraiz’ binnen en mag iedereen zingen en muziek maken. De kinderen in de zaal hebben ook muziekinstrumenten en die worden volop gebruikt. De sfeer zit er goed in als het tijd is voor een echte warming-up; dansen en springen en rondjes draaien. Luie vaders en moeders die op hun stoel zitten moeten ook meedoen;hupsakee, in de benen!
Als iedereen goed is opgewarmd en weer op zijn stoel zit komt Noam de zaal in; hij is een jongen van 9 en hij is aan het vechten met twee stokken. Eigenlijk zijn het zwaarden. Hij wil wel zwaardvechten met de kinderen uit de zaal. Twee jongens durven het wel aan en ze winnen. Noam valt op de grond.
Noam leeft in de tijd van koning Achab. Koning Achab luistert niet naar God en God stuurt de profeet Elia naar de koning om hem te vertellen dat het voorlopig niet zal regenen. En nu is er al bijna een jaar geen regen meer gevallen. Het land is droog en alles is verdord.
Noam gaat naar huis, hij woont in een tent (nu weten we waar die tent voor is!) en zegt tegen zijn moeder Nadja dat hij honger heeft. Nadja gaat hout zoeken om een koek te bakken. Ondertussen praat Noam met de kinderen. Hij vraagt wie zich wel eens zorgen maakt. En waarover dan. Sommige kinderen maken zich zorgen over school, over de cito. Noam maakt zich zorgen over zijn moeder die nu alleen voor hem moet zorgen omdat hij geen vader meer heeft. En hij maakt zich zorgen om de soldaten van Koning Achab.
Moeder Nadja komt in het bos de profeet Elia tegen. Die heeft een tijd bij de beek Krith gewoond. Daar had hij water en de raven brachten hem brood en vlees. Maar de beek is opgedroogd en de raven komen niet meer en God heeft tegen hem gezegd dat hij naar Sarfat moet. Nu ziet hij Naja en vertelt haar dat ze van het laatste beetje meel en olie een koek moet bakken voor hem! Daarna zal er nog genoeg zijn voor haar en Noam.
Moeder Nadja gaat naar huis, in de war en heel verdrietig. Dat kan toch niet, wat moet ze nu doen? In haar land is het heel belangrijk dat je goed voor vreemdelingen zorgt maar ze kan het laatste eten dat ze heeft toch niet weggeven?
In de tent maakt Nadja voor de laatste keer eten klaar. Ze vraagt of Noam nog wat hout wil zoeken en als hij weg is bidt ze tot de God van Elia of hij voor haar en Noam wil zorgen, want zij weet niet meer hoe het verder moet.
Het is moeilijk te geloven maar echt waar; God zorgt altijd voor je, zelfs als je bijna niks meer te eten hebt zoals de weduwe van Sarfat. Wat zal ze doen?
Alle kinderen en papa’s en mama’s bidden of God ook voor ons wil zorgen. We zijn blij dat we weten dat Hij dat altijd doet. We zingen ook dat we veilig zijn bij God.
Als Noam bij de tent terugkomt ruikt hij die heerlijke koek. Maar dan zegt zijn moeder dat de laatste koek voor Elia is en dat Noam en zij dus niets te eten zullen hebben.
Noam kan het niet geloven. Hij gaat in de tent zoeken naar meel en olie. Hij zoekt overal en dan……..vindt hij een kruik vol meel en een kruik vol olie. Zijn moeder snapt er niets van maar wat is ze blij! Noam en zijn moeder danken God en alle kinderen mogen koeken komen eten want het kan niet op!
Wat een mooi verhaal hè? Kon je er deze keer niet bij zijn of was je er wel en wil je graag nog een keer naar de kinderkerk? Dat kan!